مقدمه:  طبق آمار، بسیاری از زنان دنیا از شکل و اندازه پستان های خود راضی نیستند. دلیل این امر تهاجم همه جانبه تصاویر رسانه ای است که با غالب کردن پستان های عمل شده به جای پستان های طبیعی، تلاش می کنند نشان دهند که پستان های طبیعی نباید بزرگ، کوچک، آویزان، نامتقارن یا دارای هاله یا نوک بزرگ باشند.واقعیت خلاف این است. پستان از اعضایی است که می تواند هر شکل و هر جنسی داشته باشد. در حقیقت دو پستان یک انسان، تقریبا هیچ وقت با یکدیگر مشابه نیستند. در عین حال اندازه ها هم در افراد مختلف بسیار متفاوت است. بر اساس تحقیقات Journal For S.e.x Reserch (شماره ۲۴ صص۱۷۷-۱۸۳) تقریبا ۶۰٪ زنان سینه های با سایزهای A یا B دارند (نسبتا کوچک). متاسفانه در جامعه جهانی ( و در ایران بدتر )، نوجوانان تقریبا هیچ گاه با شکل واقعی پستان ها آشنا نمی شوند و در نتیجه مردها تصوری نادرست از آن دارند و بنا به آمار سالانه حدود ربع میلیون زن (فقط در آمریکا) سینه های خود را جراحی می کنند تا “درست” شوند. در چنین جامعه‌ای، الگوی زیبایی برای مردها آفرودیت نیست بلکه هنرپیشگان هالیود است. مردها در چنین جامعه ای حق ندارند بدانند که سینه های بزرگ تقریبا در همه حرکات زنان (از رابطه جنسی گرفته تا راه رفتن و خوابیدن) مشکل ساز است و به همین دلیل نسبت عمل کوچک کردن سینه در زنانی با سینه های بزرگ بیشتر از نسبت عمل بزرگ کردن سینه در زنان با پستان های کوچک است. اصولاً پستانهای زن را نمی توان جزئی از اندام جنسی او به شمار آورد. مهمترین نقش آنها در شیردهی است ولی از طرفی نمی توان نقش بسزای پستانها در تحریکات جنسی و لذت شهوانی را نادیده گرفت. فرایند ظهور و رشد سینه های زن در دوره بلوغ جنسی اش رخ می دهد و  این رشد توسط هورمونهای جنسی از جمله استروژن و پروژسترون کنترل می شود.

اصلاح و کوتاه کردن موهای شرمگاهی بمنظور افزایش محبوبیت و وجهه عمومی ارائه شده است. من نمی‌دانم که این تمرین تا چه حد وسعت دارد اما فقط می‌دانم که در میان زنان بعضی از جوامع آمریکایی عمومیت زیادی دارد. این تمرین چیز جدیدی نیست. زنان زیادی از جامعه‌های گوناگون با فرهنگهای خاص خود، در گذشته، مانند حال، موهای شرمگاهی خود را کوتاه یا اصلاح می‌کردند. بعضی از فرهنگ‌ها، کلاً مو را برای مردان و زنان غیر قابل قبول می دانند. بر روی این کره خاکی هیچ جایی وجود ندارد که در آن قسمت زنان اصلاً موهای شرمگاهی خود را کوتاه و یا اصلاح نکنند. دلیل احتمالی اینکه همه جوامع این امر را توصیه کرده‌اند، بخاطر رعایت بهداشت شخصی است. اکثر ماها که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنیم، فراموش می‌کنیم که برخی جوامع آب جاری در دسترس ندارند تا با آن حمام کنند. در صورتیکه یک زن با موهای شرمگاهی ناسالم و کثیف نیست، اما از بین بردن آنها باعث می‌شود که بهداشت شخصی راحت‌تر حاصل شود. این به این دلیل است که مایع‌هایی که بدن یک زن از خود تولید می‌کنند در میان موهای شرمگاهی جمع می‌شوند، مخصوصاً در دوران عادت ماهانه وقتی که این مایع‌ها نتوانند خشک بشوند و پیرامون موهای شرمگاهی بچسبند، آب کمتری به مهبل می‌رسد(در هنگام شستن) و این موضوع سلامت مهبل را به خطر می‌اندازد. زنان آمریکایی و اروپایی که امروزه موهای شرمگاهیشان را ازاله می‌کنند، حتی با وجود اینکه دسترسی به آب روان در خانه‌هایشان دارند، گزارش کرده‌اند که آنها دریافته‌اند که اغلب تمیز نگاه داشتن مهبل برایشان آسان‌تر است و احساس خشکی بیشتری در طی فعالیت روزمره‌شان دارند. این موضوع صحت بیشتری بخصوص در دورة قاعده‌گیشان دارد. اگر این تمرین مزایای زیادی برای زنان و مردان نداشت، بعید بنظر می‌رسید که بیشتر فرهنگ‌ها آن را اتخاذ کنند.

هدف از وجود موهای شرمگاهی چیست؟ درصورتیکه این موها از بافتهای ظریف مهبل محافظت می‌کنند، امروزه هدف اولیه وجود آنها برای تزئین نیز دیده می‌شود. اگر موهای شرمگاهی دلیل بیولوژیکی داشتند، تمام زنان بعنوان پوشش باید آنرا می‌داشتند. زنان برخی از قبایل و نژادها بطور طبیعی خیلی کم دارند و یا اصلاً موهای شرمگاهی ندارند. به نظر نمی‌رسد که وجود آنها برای رنجاندن باشد. بعضی‌ها فکر می‌کنند که موهای شرمگاهی برای این درست شده‌اند که در خود یک بوی زنانه جمع کنند تا شریک بصورت بالقوه متوجه بشود که آیا زن برای رابطه  آماده است یا نه. از آنجائیکه بوئیدن اندام تناسلی شریکمان برای اینکه متوجه بشویم که او در حالت آماده بودن برای رابطه قرار دارد یا نه، کار درستی نیست، و تشخیص بو در صورت وجود برخی بیماریها امکان پذیر نیست، این نظریه از کمال خوبی برخوردار نیست. موهای شرمگاهی، اغلب بعنوان یک موضوع اجتماعی خدمت می‌کنند تا یک مورد بیولوژیکی، موهای شرمگاهی اغلب بعنوان یک سمبل زنانگی است. یک زن موهای شرمگاهی دارد و یک دختر آنها را ندارد. یک زن ممکن است احساس بیشتری از زنانگی بکند، وقتی که موهای شرمگاهی دارد. یک دختر ممکن است برای اینکه بتواند خودش را زن صدا بزند نیاز به موهای شرمگاهی داشته باشد. بعضی از زنها وقتی که موهای شرمگاهی خود را کوتاه و اصلاح می‌کنند، همیشه مقداری از آن را باقی می‌کذارند تا همه بفهمند که آنها زن هستند و نه دختر. اغلب زنان هویت خود را در حضور توسعة پستانها و بوجود آمدن موهای شرمگاهی می‌دانند. اینها تعاریف اجتماعی زنانگی است و نه تعاریف بیولوژیکی آن. همانطور که در بالا ذکر شد بعضی از زنان موهای شرمگاهی ندارند، آیا این بدان معنی است که آنان خصوصیات زنانگی کمتری دارند؟ بعلاوه، اغلب داشتن مو در بدن یک خصوصیت مردانه است. یک زنی که موهای شرمگاهی زیادی دارد، خصوصیات زنانه بیشتری دارد یا خصوصیات مردانة بیشتر؟ ایده‌های اجتماعی می‌توانند نسبتاً گیج کننده و غیر واقع باشند. در جوامع غربی، موهای بدن زنان به اهداف سیاسی خدمت می‌کنند. از زمانیکه زنان موهای بدنشان را به خاطر فشارهای اجتماعی و انتظارات ازاله می‌کنند و مشاهده می‌شود که مردان جامعه را تحت کنترل دارند، فمینیست‌ها احساس کردند که زنان با ازاله نکردن موهای بدنشان، می‌توانند کنترل بیشتری بر زندگی خود داشته باشند و با این کار یک پیغام ارسال کنند. بعضی از فمینیست‌ها توصیه کرده‌اند که زنان آزاد و امروزی هرگز نباید موهای بدنشان را ازاله کنند. برای آزادی، یک زن باید به موهای بدنش این اجازه را بدهد که آزادانه رشد کنند. آنها می‌گویند زنی که اصلاح بکند به عنوان یک برده برای مردان و اجتماع است. درصورتیکه شاید این موضوع بر پایة حقیقت باشد، ولی بیشتر به نظر می‌رسد که یک فمینیست در جستجوی یافتن یک آزادی فردی برای زنان است. بنابراین، یک زن بجای اینکه از عهدة انتظارات اجتماعی‌ای که از او می‌رود برآید، او باید کارهایی را انجام دهد که گروه اجتماعی و یا نیازهای جنسی مورد نیاز خود او را مجبور می‌کنند. او آزاد نخواهد بود که آن چیزی را که موقعیت او برپایة آن است را انتخاب کند. اگر یک زن موی بدن و موی شرمگاهی دارد این به دلیل چیزی است که خودش انتخاب کرده است. حتی ممکن است که فشار اجتماعی جزئی از تصمیم آنرا تشکیل بدهد. حتی در فرهنگهایی که داشتن موهای بدن و موهای شرمگاهی برای زنان طبیعی و قابل قبول است، بعضی از زنان ترجیح می‌دهند که آنها را اصلاح کنند. این قضیه بیشتر در کشورهای اروپایی صادق است. این موضوع نشان دهندة آنست که میل به اصلاح کردن موهای شرمگاهی فقط نمی‌تواند بنابر دلایل اجتماعی باشد، بلکه می‌تواند بخاطر امیال شخصی باشد. ازآنجائیکه وجود موهای شرمگاهی بعنوان نشانه‌ای از زنانگی عنوان می‌شود، زنانی که موهای شرمگاهیشان را اصلاح می‌کنند بیشتر دارای صفات دخترانه بنظر می‌رسند. او دختر تر از یک زن است. به همین دلیل بعضی از زنان و مردان اینچنین زن را از نظر جنسی خوب فعال نمی‌یابند. در صورتیکه تراشیدن موهای شرمگاهیتان باعث می‌شود که شما جوانتر بنظر برسید، این کار باعث نمی‌شود که شما مانند بچه بنظر برسید. یک زن بزرگسال و بالغ که موهای شرمگاهی هم نداشته باشد، با یک بچة پنج ساله اشتباه گرفته نمی‌شود. یک زن یا یک مرد ممکن است بنابر دلایل زیر یک زن که موهای شرمگاهیش را تراشیده ترجیح بدهند. این دقیقاً مانند آنست که کسی موهای کوتاه قهوه‌ای را به موهای بلند روشن ترجیح بدهد.

یک زن ممکن است که دوست نداشته باشد که موهای شرمگاهی داشته باشد، چونکه نمی‌خواهد بعنوان یک بچه باشد. یک دختر جوان که هرگز زنان بالغ را لخت ندیده، شاید معتقد باشد که آنها نیز مانند او فاقد موهای شرمگاهی هستند. تعدادی از دختران که زنان بزرگسال با موهای شرمگاهی را دیده‌اند، مهبل بی‌موی خود را ترجیح می‌دهند و اجازة رویش کمترین مو در آن را نمی‌دهند. دختران اغلب، رویش موهای شرمگاهیشان را نشانه‌ای از رشد کردن و زن شدن می‌دانند، عده‌ای از دختران از این تغییرا کمی هراسان هستند و بیشتر علاقه دارند که دختر باشند و نمی‌خواهند که زن باشند. بنا بر این دلایل است که عده‌ای از دختران شروع به تراشیدن موهای شرمگاهیشان از زمانی که آنها تازه در‌آمده‌اند می‌کنند و از آن را دوست نداند و از داشتن موهای شرمگاهی احساس نفرت می‌کنند. به دلیل تجربیات کودکی، زنان و مردان ممکن است که یک شریک فاقد موهای شرمگاهی را ترجیح بدهند. به دلیل کاوشهای بچگی و بازی پسران و دختران، ممکن است که آنها انتظار داشته باشند که موهای شرمگاهی وجود نداشته باشند. برای یک بچه غیر عادی نیست که موهای شرمگاهی را زشت احساس کند. حتی اگر یک بچه بداند که والدینش موهای شرمگاهی دارند، او قادر نیست که تصور کند که او و شریکانش بعداً در زندگی این موها را خواهند داشت. آنها قادر نیستند درک کنند که بدن آنها نیز در آینده مانند بدن والدینشان خواهد شد. به همین دلیل من نمی‌خواهم که این موضوع را که بعضی از برزگسالان ترجیح می‌دهند خود و یا شریکانشان فاقد موهای شرمگاهی باشند، را غیر طبیعی درنظر بگیرم. اگر شریک جنسی یک شخص در دوران کودکی فاقد موهای شرمگاهی باشد، چرا این راه نمی‌تواند برای همیشه ادامه یابد؟

اصلاح کردن موهای شرمگاهی یکی از شرکا می‌تواند خیلی سودمند باشد حتی اگر شریک دیگر آنها را کاملاً داشته باشد. موهای شرمگاهی یک زن اگر بلند و ضخیم باشند باعث مبهم شدن اندام تناسلی وی می‌شوند و یک سد بین زن و اندام تناسلیش ایجاد می‌کند. یک زنی که موهای شرمگاهیش را کوتاه و یا اصلاح می‌کند، آگاهی بیشتری نسبت به اندام تناسلیش خواهد داشت. یک زن و یا یک نوجوان، احتمالاً رابطة صمیمی خود با اندام تناسلیش را بیشتر توسعه می‌دهد، وقتی که موهای شرمگاهیش را اصلاح کند. برای مبتدی‌ها، اغلب نیاز است که به مهبلشان نگاه کنند و این کار را باید بر یک اساس منظم انجام دهند. گاهی اوقات آنها در دوران بچگی، شاید نمی‌توانستند مانند بزرگسالی این کار را انجام دهند. به دلیل افزایش آگاهی آنان و شناختشان از آناتومی بدنشان، آنها یاد می‌گیرند که ارزش بیشتری برای اندام تناسلیشان قائل شوند. ممکن است که آنها تشخیص دهند که اندام تناسلیشان چیزی فراتر از مقداری مو و یک سوراخ است، آن یک مهبل است. زنان زیادی از نرمی و پیچیدگی اندام تناسلیشان، حیرت می‌کنند. این مزایای جنسی نسبتی با شریک زن و یا ارجحیت‌های شریک ندارد. یک نوجوان که فاقد شریک است ممکن است همانند یک زن سی‌و‌پنج ساله که بیست شریک دارد این مزایا را تشخیص دهد. به همین دلیل است که من و سایرین همة زنان را تشویق به کوتاه نگاه داشتن موهای شرمگاهی حداقل برای یکبار در دوران بلوغ می‌کنیم، اما این موضوع بعنوان یک نیاز بنظر نمی‌رسد. به بیان دیگر اگر زنی دوست نداشته باشد که موهای شرمگاهی کوتاه داشته باشد، پسرفت می‌کند. کوتاه نگاه داشتن موهای شرمگاهی و اصلاح آنان می‌تواند امتیازات زیادی در هنگام جنسی با شریک داشته باشد. درابتدا ممکن است که شریکتان این موضوع را ترجیح بدهد و آن را برای برانگیختگی جنسی بهتر دریابد. به همین دلیل ممکن است که شما این موضوع را آرزو کنید. شریک یک زن ممکن است که ترجیح بدهد قادر باشد که ببیند آنچه را که با زبان می‌لیسد و یا انگشت و آلتش را درون آن می‌کند. رشد موهای شرمگاهی ضخیم ممکن است که یک دید تیره از اندام تناسلی زن ایجاد کند و باعث شود که شما غریب و هراسان نسبت به آن بشوید.در حال حاضر تراشیدن و کوتاه کردن موهای شرمگاهی یک راه برای افزایش جنسی است، چه جنسی دو نفره و چه جنسی تک نفره درحالیکه من زنان را به کوتاه کردن و اصلاح کردن موهای شرمگاهیشان تشویق می‌کنم، ممکن است آنها برای خود دلایل درستی برای عدم انجام این کار داشته باشند. اگر یک زن بفهمد که این‌کار به نفع او نیست و یا اینکه احساس کند که قادر به این کار نیست، این کار را انجام نخواهد داد. یک زن کنجکاو است که بداند این کار چه سودی برایش دارد. باوجود اینکه بعضی از زنان به درخواست شریکشان موهای شرمگاهیشان را کوتاه و اصلاح می‌کنند، ولی این مورد نمی‌تواند دلیل خوبی باشد.

اینطوری بنظر می‌رسد که اگر یک شریک مکرراً از زن بخواهد که موهای شرمگاهیش را اصلاح کند، او یک شریک متعارف نیست. من فکر می‌کنم که بعضی از زنها این خواهش را منحرف می‌دانند. زنان زیادی فکر می‌کنند که شریکشان می‌خواهد که آنان مانند که دختر کوچک بنظر برسد. درحالیکه اعمال فشار توسط شریک یک زن برای کوتاه یا اصلاح کردن موهای شرمگاهی کار مناسبی نیست، ولی خیلی مهم است که او یادآوری کند که آنها فقط مو هستند و مجدداً رشد خواهند کرد اگر که شما ظاهر و احساس جدید را دوست ندارید. این یقیناً موقعیتی است که شریک می‌تواند با آن سازش کند. یک زن می‌توان بجای تراشیدن و اصلاح آنها اقدام به کوتاه کردنشان بکند. او می‌تواند از شریکش درخواست کند که او نیز مشابه کار او را انجام دهد. اگر او کوتاه می‌کند، شریک هم کوتاه کند و اگر او اصلاح می‌کند شریک هم همان کار را بکند. با وجود اینکه من احترام زیادی برای انتخاب زنان قائل هستم ولی فکر می‌کنم که به این موضوع نباید خیلی اهمیت بدهند، همانگونه شریک آنها نیز نباید چنین باشد. هنوز هم یک زن حق دارد که بگوید نه و شریک باید شراطی را که هست، بپذیرد

با وجود اینکه همة زنان می‌توانند موهای شرمگاهیشان را کوتاه بکنند، ولی بعضی از آنان تراشیدن این موها برایشان عملی نیست. اگر شما موهای شرمگاهی زیادی دارید بطوری که در طول رانها و تا ناف گسترده شده‌اند، تراشیدن موهای اطراف آلت به خصوص مهم تر است. اگر شما همة آنها را بتراشید، این کار نیاز به فعالیت زیادی دارد و احتمالاً ارزش سعی کردن ندارد. بعضی از زنان که موهای شرمگاهی ضخیم و کلفت دارند، ممکن است با تراشیدن آنها احساس ناراحتی و درد بکنند و پوستشان را عصبی کند.

برای زنانی که فقط می‌خواهند که موهای شرمگاهیشان را کوتاه بکنند، مهارت و تکنیک ویژه‌ای نیاز نیست. یک شانه و یک قیچی تمام ابزار مورد نیاز است. یک اصلاح کنندة باتری دار و برقی نیز می‌تواند براحتی مورد استفاده قرار گیرد. در اینصورت احتمال خراش و بریدن هم کم می شود. یک زن می‌تواند آهسته اقدام به کوتاه کردن بکند، اگر از دیدن این کار لذت می‌برد. زن می‌تواند از یک ریش تراش استفاده کند اگر او تراشیدن را دوست ندارد.

تراشیدن موهای شرمگاهی برای مبتدیان مانند رفتن در یک جادة ناهموار می‌باشد. اکثر زنان از سوزش و خارشی که در نتیجة تراشیدن موهای شرمگاهی بوجود می‌آید، اغلب شکایت می‌کنند. زنان اغلب از زنان دیگر می‌شنوند که آنها نیز نسبت به تراشیدن این موها بی‌میل هستند. احتمالاً دلیل این تاثیرات نامطلوب اینست که آنها خیلی زود اقدام به این کار می‌کنند. معمولاً اغلب ریش‌تراشهایی که برای اولین بار در کودکی استفاده می‌شوند، مناسب نیستند و به بافتهای ظریف مهبل آسیب می‌رسانند. در این زمان پوست تحمل تحریکهای عصبی حاصل از ریش‌تراش را ندارد. زنی که تصمیم می‌گیرد که موهای شرمگاهیش را بتراشد در ابتدا نیاز دارد که متوجه باشد که این کار بدون خطر احتمالی نیست.

مواردی که در زیر ذکر شده‌اند فنونی هستند که زنان می‌توانند از آنها برای تراشیدن موهای شرمگاهیشان استفاده کنند.

مرحله به مرحله پیش رفتن. بجز در مواردی که می‌خواهید شریکتان را متحیر کنید، یکدفعه اقدام به تراشیدن موهای شرمگاهی بطور کامل نکنید. بوسیلة کوتاه کردن کم کم موهای شرمگاهی بطور هفتگی شروع کنید. شاید بتوانید از یک ریش‌تراش استفاده بکنید. وقتی که کل موها کوتاه شد، شروع به تراشیدن موهای لبه‌های بیرونی بکنید. بنظر می‌رسد که تراشیدن موهای لبه‌های بیرونی از تراشیدن برآمدگیهای شرمگاهی، قابل تحمل تر باشد. می‌توانید این کار را برای چند هفته دنبال کنید و یا شروع کنید به کوتاه و کوتاه‌تر کردن قسمتهایی از برآمدگیهای شرمگاهی بوسیلة اصلاح کردن و یا تراشیدن آنها. اگر شما با خبر قبلی شروع کنید به توسعة تحریک عصبی این قسمتها، شما اقدام به از بین بردن مویی نمی‌کنید تا وقتی که رنج و سوزشی وجود دارد. این کار می‌تواند بوسیلة آزمایش کردن ماشینهای تراش مختلف، کرمها و ژلهای اصلاح مختلف، تیغهای مختلف و سایر وسایل اصلاح انجام شود. ممکن است که زمانی نیاز باشد تا پوست آماده برای اصلاح بشود، از آنجائیکه تیغهای اصلاح می‌توانند یک لایه از روی پوست بردارند و موهای زیر آنرا از بین ببرند، ممکن است که پوست کمی قرمز بشود. بعضی از زنان ممکن است بیابند که قادر نیستند که موهای روی برآمدگی شرمگاهیشان را بتراشند، بنابراین ترجیح می‌دهند که فقط آنها را خیلی کوتاه کنند.

صرف وقت. در ابتدا انتظار آن هست که بین سی تا شصت دقیقه برای هربار رشد کردن موها در مناطق شرمگاهی وقت لازم است تا آنها را بتراشید. بعد از مدتی، اگر شما هر روز و یا چند روز یکبار اقدام به تراشیدن موهای شرمگاهی بکنید، شما و بدنتان عادت می‌کنند که عمل اصلاح را در دو دقیقه انجام دهید

استفاده از تیغ نو برای هربار اصلاح. موهای شرمگاهی خیلی کلفت و زمخت باعث آن می‌شوند که تیغها خیلی زود کند بشوند. هرگز از یک تیغ که با آن در ابتدا موهای پاهایتان را تراشیده‌اید، برای تراشیدن موهای شرمگاهی استفاده نکنید، مگر اینکه بخواهید خودتان را شکنجه بدهید! اگر شما به استفاده از یک ریش تراش برقی عادت کرده‌اید، مطمئن باشید که تیغه‌های آن کند نشده‌اند

استفاده از تیغهای تراش خوب، ممکن است آنهایی که دارای پره‌های مفصلی ویژه هستند. هم‌اکنون تیغ تراش بسیاری از زنان دارای دسته‌های پهنی هستند که شما می‌توانید آنها را بهتر نگاه دارید. ممکن است که لازم باشد که شما چندین بار تلاش کنید تا بهترین را بیابید. ممکن است که شما بخواهید که یکی از انواع یکبار مصرف آنها را که در فروشگاهها موجودند را بخرید.

شروع به تراشیدن بکمک ژل و یا خمیر ریش‌های غلیظ. قبل از اینکه تیغ را بر روی پوست بکشید، یک لایه زخیم از خمی ریش یا ژل بر روی پوست بکشید. شما نیاز به مقداری روان کننده مابین پوست ظریف و تیغ تیز دارید. استفاده از آن بخصوص برای پوستهای ظریف الزامی‌تر است. جوهر نعناع و اکالیپتوس ممکن است باعث سوزش کمی در پوست بشوند ولی در بلند مدت باعث تسکین دادن مهبل می‌شوند اگر خیلی باعث سوزش شدند آنها را بشوئید.

اصلاح در عصر. این به آن دلیل است که شما زمان کافی برای آن کار داشته باشید، و همچنین بعد از آن نیاز دارید که لخت باشید و یا لباس آزاد و یا لباس شب بپوشید. بعد از مدتی که شما عادت به اصلاح و تراشیدن کردید، شما می‌توانی این کار را در دو دقیقه در صبح در یک دوش کرفتن انجام دهید.

نپوشیدن لباسهای زخیم. پوست شما بعد از اینکه لایة رویی آن برداشته شد، قادر نخواهد بود که هرگونه مالش بر رویش را تحمل بکند. شما نباید لباسی بپوشید که آن لباس اجازة مالش پیدا کردن با مهبلتان داشته باشد. پیراهن و دامن بپوشید. شورت زنانه نپوشید، در عوض شلوارک و یا شورت بکس مردانه بپوشید. اگر ممکن است اصلاً لباس نپوشید. پاچه‌های الاستیک شورتهای زنانة معمولی ممکن است خط بین رانها و مهبلتان را اذیت بکند. پوشیدن شلوار جین تنگ بدترین ایده است. عمق موجود احتمال دارد که برای شما نسبتاً عجیب باشد وقتی که شروع به تراشیدن می‌کنید و ممکن است که برای شما خیلی سخت باشد که درمورد آن فکر نکنید. این موضوع در حقیقت چیز خوبی است زیرا شما را از جنسیتتان بیشتر آگاه می‌کند. شما ناگهان لخت می‌شوید و احساس بی‌حفاظی می‌کنید.

خیساندن پوست در یک وان گرم و یا یک دوش آب گرم قبل از اصلاح. این کار باعث می‌شود که مو نرم تر شده و بریدن‌آن راحت‌تر شود. این کار باعث می‌شود که زمان بیشتری بحساب بیاورید و باعث تیمار منطقه شرمگاهی می‌شوید.

بعد از تراشیدن لخت و یا با یک پیراهن خواب بخوابید. بدون شلوار و شورت باشید. لازم است که شما هیچ احساس سایشی بر روی مهبلتان، وقتی که خواب هستید، نداشته باشید. اگر شما از نوار بهداشتی استفاده می‌کنید، شما بر روی دو حولة قدیمی بخوابید، اگر که پریود هستید.

در ابتدا خیلی دقیق نتراشید. بر روی پوست فشار ندهید. با تیغ به آرامی بر روی یک قسمت بکشید و سپس به منطقة دیگر بروید. شما کل مو را برنمی‌دارید، اما این کار باعث می‌شود که مقدار ناراحتی که پوست تجربه می‌کند، کاهش یابد. با هر بار تراشیدن، شما باعث می شوید که موی بیشتری برداشته شود. آرام و مهربان باشید.

پوست را با یک دست بکشید وقتی که با دست دیگر اقدام به تراشیدن می‌کنید. این موضوع را بخصوص برای تراشیدن موهای لبه‌ها رعایت کنید. تراشیدن موهای شیار نزدیک چوچوله ممکن است سخت باشد، و احتمال آن است که نیاز به تمرین زیاد داشته باشید تا ماهر شویدک

در جهت رشد مو بتراشید، این به آن معنی است که تیغ را از بالا به پائین بر روی برآمدگی شرمگاهیتان بکشید و بصورت اریب به لبه‌های مهبل نزدیک شوید. شما می‌توانید جهت رشد موهایتان را وقتی که آنها را کوتاه کنید، مشاهده کنید. بعضی از زنان با تجربه در خلاف جهت رشد مو آنها را می‌تراشند، بعد از اینکه برای بار اول در جهت رشد حرکت کردند، با یک حرکت سبک و استفاده از یک لایه از ژل یا خمیر ریش، اینکار را می کنند. این نتایج بر اثر تراشیدن‌های نزدیک بهم بوجود می‌آیند. این کار یک ایدة خوب برای مبتدی‌ها نیست.

تراشیدن چند روز یکبار، در اوایل. زنان اغلب گزارش می‌کنند که آنها تا زمانی که موهای شرمگاهیشان شروع به رشد نکنند، اقدام به خاراندن قسمتهای شرمگاهیشان نمی‌کنند. هر چند روز یکبار بتراشید و از یک حرکت سبک استفاده کنید. در ابتدا این کار را برای پوست نازک و ظریف کودکانه بکار نبرید. از زمانیکه شما با تجربه شدید و پوستتان عادت کرد، تراشیدن را هر چند روز یکبار و یا هر روز انجام بدهید. اگر شما بخواهید که مهبلتان را بتراشید و آنرا اینطور دوست داشته باشید، شما نمی‌توانید که آنرا گاهگاهی بتراشید. سوزش و تحریک عصبی پوست شما را دیوانه می‌کند

بعد از تراشیدن، یک محلول تسکین دهنده به پوست بمالید. مراقب باشد که بو و یا مواد افزودنی آن پوستتان را ناراحت نکند. روغن کودک ممکن است که پوست شما را روان کند و اصطکاک پوستتان را کاهش دهد. با همان نیرویی که برای کودک بکار می‌برید آنرا بمالید، اما پودرها برای مهبل و فرج بد هستند، اگرچه مقرون به صرفه می‌باشند. کرمی بنام بیکینی زون(کرم مخصوص کناره‌های پا) وجود دارد که برای راحت کردن پوست از ناراحتیهای حاصل از تراشیدن است که کمی گران می‌باشد، اما برای مبتدی‌ها می‌تواند کرم ارزشمندی باشد

از یک آئینه قدی ایستاده و نور کافی استفاده کنید تا ببینید که چه می‌کنید. چونکه شما بطور غیرعادی انعطاف پذیر نیستید، قادر نیستید که کل مهبلتان را به وضوح ببینید. اگر شما از آئینه استفاده نکنید، احتمال زیادی وجود دارد که بدنتان را ببرید.

بعضی از زنان پیشناهد می‌کنند که در زمانی که اقدام به تراشیدن موهای شرمگاهی نمی‌کنید، از لیفهای اسفنجی استفاده کنید وقتی که حمام می‌روید و یا دوش می‌گیرید. به آرامی در جهت و خلاف جهت موها آنرا بکشید. این کار مرگ را از پوست برطرف می‌کند و کمک می‌کند که غدد آن باز شوند و شانس رویش موها را کاهش می‌دهد.

زنان زیادی می‌خواهند بدانند که ایا روشهای دیگری علاوه بر تراشیدن برای از بین بردن موهای شرمگاهی وجود دارد یا نه. بله وجود دارد اما تراشیدن روشی است که بیشترین استفاده را دارد. تنها راه از بین بردن دائمی موهای شرمگاهی، الکترولیز است که آن هم خیلی گران است. لیزرهای کنونی بطور موقت موهای شرمگاهی را از بین می‌برند، اما با بکار بردن مکرر آن مقداری از موهای شرمگاهی و یا همة آنها نازک شده و یا از بین می‌روند. بعضی از زنان بوسیلة موم مالی اقدام به از بین بردن موهای شرمگاهی می‌کنند، که این کار باعث می‌شود که موهای شرمگاهی برای مدت طولانی‌تری از بین بروند و پوست صاف‌تر و صیقلی‌تر باشد. موم مالی اگر هم یک فرآیند دردناک نباشد، اغلب ناراحت کننده است. بعضی از زنان از کرمهای حاوی سود سوزآور برای از بین بردن موهای شرمگاهیشان استفاده می‌کنند، که در کذشته آنها در آسیا و اروپا توسعه یافته بودند. بعضی از زنها شهامت آنرا دارند که یکی پس از دیگری همه موهای شرمگاهیشان را بکنند. این کار ظاهراً کمتر از آنچه که شما فکر می‌کنید دردناک است. بعضی از زنها از مواد شیمیایی مانند کرمهای اصلاح استفاده می‌کنند که ممکن است باعث سوزش بافتهای ظریف مهبل بشوند که نهایت احتیاط در بکار بردن آنها باید رعایت شود.

طبق نظر خانم جون راینیش مدیر سابق موسسه تحقیقاتی کینزی در بولومینگتون ترمیم پرده بکارت دارای سابقه طولانی در تاریخ است و قابله ها برای مخفی کردن پرده صدمه دیده معمولاً آن را با نخ و سوزن میدوختند و حتی گاهی ممکن بود برای ترمیم از پوست بز یا دیگر حیوانات استفاده کنند. امروزه همانند گذشته بندرت پیش می آید که پزشکی این عمل را تحت بیهوشی عمومی و در بیمارستان انجام دهد و ترمیم پرده معمولاً با استفاده از بی حسی موضعی و داخل کلینیک انجام میشود (آقای دکتر رضا کیانیان در فیلم خانه ای روی آب را باید یک استثناء به شمار آورد). در این حال با استفاده از نخ بخیه نازک و قابل جذب غشاء پوستی پرده در نواحی صدمه دیده به هم دوخته میشود. برای تقلید خونریزی هنگام نزدیکی هم میتوان از کپسول های کوچک ژلاتینی حاوی خون مصنوعی استفاده کرد. به این ترتیب دخول آلت با پاره شدن پرده دوخته شده و درد و خونریزی حتمی همراه خواهد بود. ترمیم محل جراحت ممکن است ۶ تا ۸ هفته بطول بیانجامد و خطر عفونت و درد و التهاب طول کشیده معمولاً چندان زیاد نیست. هزینه اینگونه اعمال در آمریکا ممکن است تا ۵ هزار دلار هم برسد اما در اروپا و آسیا هزینه ها بسیار کمتر است و شاید بیشتر از ۵۰۰ دلار هزینه نبرد .سال پیش (۲۰۰۵ میلادی) با اقدام خانم ژانت یاربورو Jeanette Yarborough به یکباره توجه بسیاری از مطبوعات آمریکا (مانند وال استریت جورنال) به مسئله ای جلب شد که قبلاً توجه چندانی به آن نشده بود. او در هفدهمین سالگرد ازدواج خود علیرغم تدارک مراسمی خاص در هتلی مجلل تصمیم گرفت در این روز هدیه ویژه ای برای همسرش درنظر بگیرد: بکارتی دوباره که با دستمزد ۵ هزار دلاری امکان پذیر شده بود. بنا به اعتقاد دکتر V. Leroy Young مدیر جامعه جراحان پلاستیک آمریکا از ایلینویز، هایمنوپلاستی (ترمیم پرده بکارت) به همراه جراحی پلاستیک لب های آلت (لابیوپلاستی) و واژن (واژینوپلاستی) از جمله شاخه های جراحی پلاستیک است که در سالهای اخیر رونق چشم گیری پیدا کرده است. دکتر یانگ اظهار میکند که هر روزه تعداد بیشتری از افراد بدنبال یاد گرفتن اصول آن هستند و پزشکان از افزایش قابل توجه مراجعین شان حیرت زده هستند .سوای مراجعینی که عمدتاً اهل کشورهای خاورمیانه و یا کشورهای آمریکای لاتین بوده و فشارهای خانوادگی و بخاطر پیش گیری از خشونت های ناموسی برای ترمیم پرده مراجعه میکنند، در مورد زنان آمریکایی انگیزه های دیگری هم برای روی آوردن به این اعمال وجود دارد. خانم واسکوئز یک زن خانه دار ساکن کالیفرنیای جنوبی است که با چهار بچه داوطلب عمل ترمیم آلت تناسلی بوده است. او که در گذشته متوجه سردی خاصی در رابطه با شوهرش شده بود برحسب اتفاق و هنگامی که همسرش کمی مست بود از زبان او شنید که بعد از بدنیا آوردن ۴ بچه رضایت چندانی از آلت وی ندارد. بعد از عمل او از بهبود قابل توجه رابطه وی و همسرش خیلی خوشحال است و میگوید" اون وسه من یه خونه خریده، اون واقعاً عاشق منه و مرتب دور و بر من میگرده" به عقیده دکتر پلوسی – جراحی که از سال ۱۹۷۵ در این زمینه کار میکرده و از سال ۲۰۰۳ بصورت جدی تر آن را پیگیری میکند ( ماهانه با بیش از ۱۰ عمل هایمنوپلاستی و واژینوپلاستی) هر روزه تعداد بیشتری از مراجعین سعی میکنند با ترکیب ترمیم پرده و عمل تنگ کردن واژن رنگ و بوی تازه ای به روابط خود با همسرانشان بدهند. "بعضی ها به این ترتیب دوست دارند همسرشان را با یک ماه عسل دوم غافلگیر کنند".در کشورهای خاورمیانه مصر از جمله کشورهای معروفی است که بیشتر زنان برای انجام عمل هایمنوپلاستی به آنجا سفر میکنند. این نکته را من اولین بار از زبان خانم فارسی زبانی شنیدم که ساکن کویت بود و میخواست اطلاعاتی از اینگونه عمل ها در ایران بدست بیاورد. آن روز من کمی جا خوردم. واقعاً تصور اینکه زنی برای انجام چند بخیه ساده از کویت به مصر سفر کند شاید کمی خنده دار بنظر بیرسد!

هایمنوپلاستی و اخلاق در پزشکی

خانم دکتر Troy Robbin Hailparn متخصص زنان و زایمانی است که از سال ۲۰۰۴ اقدام به تبلیغات وسیعی در مورد هایمنوپلاستی روی ۲۳ بیلبورد در اطراف San Antonio کرده است. دکتر جاکوبسون نیز همکار دیگر اوست که با تبلیغ در مجلات معروفی چون "هارپر بازار" همین کار را انجام میدهد. دکتر متلوک Matlock به این جور اقدامات اکتفا نکرده و در مورد عمل های خود (که با استفاده از لیزر انجام میشود) در تلویزیون کابلی مصاحبه میکند. اما اینها فقط استثنائی بر قاعده محسوب میشوند که با اگر و اما هایی همراه بوده است .کمیته مسائل اخلاقی "کالج آمریکایی متخصصین زنان و زایمان" در نامه ای به متخصصین فعال در این زمینه (در سال ۲۰۰۴میلادی) نسبت به این مسئله ابراز نگرانی کرد. هرچند این کالج رسماً بر علیه آن موضع گیری نکرده است اما با توجه به نبود دوره اختصاصی ویژه یا متن درسی مربوط به "ترمیم پرده بکارت" در کتب پزشکی و اینکه احتمالاً مردم از این قضیه اطلاع ندارند این مسئله را قابل توجه دانسته است. در واقع معمولاً پزشکانی که مبادرت به این کار میکنند ترجیح میدهند برای مراجع توضیح ندهند که ترمیم پرده بکارت به سادگی با یک معاینه پزشکی قانونی قابل کشف است و تشخیص آن برای معاینه کننده چندان هم مشکل نیست. دکتر G. Stovall رئیس جامعه جراحان زنان و زایمان در آمریکا عقیده دارد: ترمیم پرده بکارت کار شرم آوری است. اینگونه عمل ها بندرت ممکن است در بهبود روابط جنسی افراد تأثیر داشته باشد. از همه مهمتر این است که باید متوجه بود این کار باعث بازگرداندن واقعی بکارت فرد نمیشود". خانم Kathleen Raviele که خود یک متخصص زنان وقائم مقام یک انجمن پزشکی کاتولیک است این کار را یک عمل فریبکارانه و غیرکارساز میخواند و معتقد است "بهترین کار این است که زن تا زمان ازدواج از اینگونه روابط اجتناب کند تا مزه واقعی آن را درست در شب عروسی اش بچشد" . طرفداران حقوق زنان از آن بعنوان تسلیم مطلق در برابر جامعه مردسالار یاد کرده و از زنان میخواهند تن به چنین تسلیم و تحقیری ندهند. خانم Vanegas با اینکه خود پزشک نیست دارای کلینیکی است که در آن با همکاری 5 جراح پلاستیک روزانه عمل های متعددی در این زمینه انجام میشود. او ضمن پذیرش اینکه اینگونه عمل کمک به توسعه فریبکاری در جامعه است میگوید: "من هم یک فمینیستم اما وقتی مردم به چنین خدماتی نیاز دارند چه فرق میکند که من یا کس دیگه ای این کار را برایشان بکند؟"  شکی نیست که انجام این عمل ها باعث کاهش اعتماد عموم مردم به صدافت و درستی حرفه پزشکی میشود که ممکن است منجر به بروز واکنش های جدی تری شود. در گزارشی که سال ۲۰۰۵ توسط Sandy Kobrin (نویسنده با سابقه ساکن لوس آنجلس در مورد جراحی پلاستیک) در مطبوعات آمریکا منتشر شد این مسئله مورد توجه بسیاری قرار گرفت. بسیاری از پزشکان – حتی در آمریکا- ترجیح میدهند این عمل ها را در ساعات پایانی شب و پشت درهای بسته در مطب انجام دهند. دکتر یانگ میگوید: اکثر مشتری های ما را خانمهای اهل کشورهای آمریکای لاتین و خاورمیانه بخصوص ایران و عربستان سعودی تشکیل میدهند. آنها اغلب با اسم های مستعار بدون چک و کارت اعتباری و در پوشش کامل غیرقابل شناسایی به مطب می آیند. دکتر متلوک مدت ۲۱ سال است که در Beverly Hills بصورت کاملاً رسمی برای صدها زن عمل هایمنوپلاستی را انجام داده است. او در یک سال اخیر پیغام های تهدید آمیز زیادی از کسانی که خود را مسلمان معرفی میکردند دریافت کرده است که او را (درصورت متوقف نکردن کارش) به مرگ تهدید کرده بودند. او میگوید " اونها مرتب با تلفن و نامه پیغام های تهدیدآمیز همراه با عکس های افرادی که بطور وحشتناکی به خاک و خون کشیده شده اند می فرستند. من حالا واقعاً میتونم حرف خانمهایی که پیش من می آیند و میگن اگه من بدون این کار به ایران برگردم حتماً من رو میکشن درک کنم." بعقیده متلوک - که در کالیفرنیای جنوبی و در میان جمعیت زیادی از مهاجرین ایرانی زندگی میکند- هنوز بسیاری از این ایرانیان شدیداً تحت فشارهای سنتی و خانوادگی مربوط به رسوم ازدواج هستند. آقای متلوک در این باره با اف بی آی صحبت کرده و آنها به او گفته اند که بهتر است این تذکرات را کاملاً جدی بگیرد و سعی کند لااقل بصورت رسمی از انجام چنین کارهایی خودداری کند. البته بجز هایمنوپلاستی راه های دیگری هم برای حل این مشکلات پیشنهاد شده است. شکوفه دختری است که اخیراً بخاطر مشکوک شدن خانواده به روابط بیرون از منزل دچار تنش و درگیری شده بود. ماجرا از آنجا شروع شد که برادر کوچکترش (در ادامه یک جنگ خواهر و برادری ۱۲ساله) او را در کنار همکارش هنگام قدم زدن در خیابان دید و او را متهم به بی عفتی کرد. ساده ترین کاری که پس از مشاوره با چند نفر به ذهنش رسید مراجعه به یک متخصص زنان و زایمان و گرفتن گواهی سلامت پرده بکارت (غیرواقعی) از وی بود. هرچند برادرش همچنان بر قلابی بودن این گواهی اصرار داشت، پدرش همین گواهی را برای رفع اتهام وی کافی دانست. بنظر میرسید او نمیخواست این جنجال فرساینده بیش از این ادامه یابد . مژده دختر دیگری است که به پیشنهاد یکی از دوستانش ترجیح داد در شب عروسی از دستمالی که کمی قبل به خون آغشته شده بود استفاده کند و ظاهراً این امر با اطلاع و اعتراض کسی روبرو نشد. خانم دکتر Emmanuelle Piet یک پزشک ساکن فرانسه هم چنین روشی را ساده تر و کاربردی تر از ترمیم پرده بکارت میداند .در فرانسه مهمترین کشوری که با بیش از ۵ میلیون مسلمان دارای پرجمعیت ترین جامعه مسلمان در اروپا محسوب میشود ترمیم پرده بکارت هرچند غیرقانونی نیست اما بصورت کاملا مخفی انجام میشود. در سال ۲۰۰۵ دولت طی گزارشی در ارتباط با مسائل اخلاقی مورد بحث در بیمارستان ها از پزشکان خواست که از صدور گواهی های غیرواقعی بکارت خودداری کنند. در آلمان هم به گفته خانم دکتر Serap Cileli)که خود یک متخصص زنان و زایمان در آلمان است) سالیانه زنان ترک زیادی برای گرفتن گواهی های بکارت غیرواقعی به پزشکان مراجعه میکنند.تصمیم گرفتن برای پزشک همیشه هم کار آسانی نیست. احتمال بروز خشونت و خطرهای جانی برای زنی که سخت از آن در هراس است اراده هر انسانی برای رد چنین درخواستی را سست میکند، هرچند پذیرفتن آن هم با قبول خطر واکنش خانواده وی و یا تعقیب قضایی در کشوری مانند ایران روبرو باشد. بیکاری روزافزون پزشکان و افزایش درخواست برای انجام این عمل از سوی مراجعین باعث تقویت چنین انگیزه هایی میشود. وقتی شما بعنوان آخرین امید یک انسان برای ادامه زندگی انتخاب شده اید ممکن است ناچار شوید بعضی از سوالات را بدون پاسخ بگذارید. بقول دکتر رضا کیانیان در فیلم خانه ای روی آب: "چه دنیای بدی که من باید آخرین امید کسی باشم!"

سرطان پستان

مریم لواسانی

آموزش برای پیشگیری

سرطان پستان شایع‌ترین سرطان در زنان و اولین عامل مرگ ناشی از سرطان در زنان است. سرطان پستان در صورت تشخیص زودرس و اقدام سریع درمان‌پذیر است، درحالی ‌که در صورت عدم درمان صحیح، مشکلات زیادی برای بیمار و خانواده‌اش ایجاد می‌کند. به همین منظور برای آموزش زنان اولین جشنوارة آموزشی پیشگیری از سرطان پستان، به همت مرکز تحقیقات سرطان، انستیتو کانسر بیمارستان امام خمینی و مرکز بیماری‌های پستان جهاد دانشگاهی تهران، ۱۹ تا ۲۱ بهمن در مرکز آفرینش‌های فرهنگی‌ـ‌ هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار شد. دکتر نسرین‌السادات علوی، عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی تهران، در حاشیة مراسم جشنواره گفت: «سرطان پستان شایع‌ترین سرطان زنان در سراسر دنیاست، به‌طوری‌که از هر ۱۰ تا ۱۵ زن، احتمال ابتلای یک زن به سرطان پستان وجود دارد و اهمیت ویژة این بیماری شیوع و فراوانی آن، و سهولت درمان است.» وی با بیان این مطلب که تشخیص زودرس سرطان پستان در موفقیت درمان مؤثر است، گفت: «چنانچه تودة سرطانی زیر یک سانتی‌متر شناسایی شود، در۹۰درصد موارد بدون برداشت پستان و حتی بدون شیمی‌درمانی قابل درمان است. این در حالی است که تودة سرطانی هرچه بزرگ‌تر باشد، احتمال پیشرفت و انتشار آن به سایر ارگان‌ها بیشتر و درمان سخت‌تر است.» دکتر علوی احساس سفتی بدون درد در بخشی از پستان، فرورفتگی پوست و نوک پستان، ترشحات نوک پستان (خونی و غیره) و وجود زخم مزمن در پستان را، که گاه با خارش و پوسته‌ریزی همراه است، ازجمله نشانه‌های سرطان پستان دانست و گفت: «درد پستان جزء علائم سرطان نیست و خانم‌ها در دوره‌ای از قاعدگی ممکن است درد داشته باشند.» وی زن بودن را مهم‌ترین عامل ابتلا به سرطان پستان خواند و افزود: «ازدواج در سنین بالا، کم‌تحرکی، مصرف زیاد چربی‌ها و چاقی بعد از دوران یائسگی از دیگر عوامل خطر بروز سرطان پستان است.» عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی تهران، خودآزمایی ماهانة پستان، معاینة پزشک و انجام ماموگرافی را ازجمله روش‌های تشخیص زودرس سرطان پستان دانست و گفت: «زنان باید از ۲۰ سالگی خودآزمایی ماهانه را آغاز و سالیانه یک بار برای معاینه به پزشک مراجعه کنند. چرا که خودآزمایی ماهانة پستان ۵۰ درصد از میزان مرگ‌ومیر ناشی از سرطان پستان می‌کاهد. ضمن اینکه در ۰۴ تا ۵۰ سالگی هریک تا دو سال و از ۵۰تا ۷۰سالگی سالیانه ماموگرافی انجام دهند. با این روش تشخیصی، توده‌های کوچک به‌راحتی شناسایی می‌شوند.» وی خاطرنشان کرد: «سن معاینات در افراد پرخطر نظیر وجود سابقة ابتلا به سرطان پستان در خانوادة درجة یک (مادر، خواهر و دختر) متغیر است و گاهی لازم است ماموگرافی و معاینات از ۳۰ سالگی آغاز شود. با وجود این، همة بانوان در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان هستند و به صرف نبودن سابقة فامیلی نمی‌توان از این بیماری مصون ماند.» علوی اضافه کرد: «متأسفانه افسردگی ناشی از سرطان پستان در زنان مبتلا، به علت ناآگاهی، بسیار زیاد است. اغلب زنان فکر می‌کنند که این بیماری مسری یا ویروسی است و درمان‌شدنی نیست. این تفکر یأس و ناامیدی در زنان ایجاد می‌کند و موجب مراجعة دیرهنگام آنان به پزشک می‌شود. این در حالی است که تشخیص زودرس سرطان پستان کلید اصلی درمان بیماری است.» وی در خاتمه توصیه کرد: «استفادة بیشتر از سبزیجات و میوه‌ها، کاهش مصرف چربی‌ها، افزایش فعالیت بدنی و به‌ویژه پیاده‌روی روزانه در کاهش سرطان پستان مؤثر است. درحالی‌که مصرف ویتامین Eتأثیری در کاهش میزان بروز سرطان پستان ندارد.» دکتر علی‌رضا موسوی جراحی، دبیر شبکة ملی تحقیقات سرطان، هم گفت: «سرطان پستان شایع‌ترین سرطان زنان در ایران و جهان است. بنابراین، خودآزمایی ماهانة پستان، معاینة سالیانة پزشک و انجام ماموگرافی از ۴۰ سالگی به بعد در تشخیص زودرس سرطان پستان مؤثر است.» وی میزان بروز سرطان پستان را ۲۵ تا ۳۵ مورد ابتلا به ازای هر صد هزار نفر جمعیت دانست و افزود: «تشخیص و مراجعة دیرهنگام زنان ایرانی موجب شده که میزان مرگ‌ومیر ناشی از بیماری با سایر کشورهای دنیا برابری نکند، لذا، این جشنواره با هدف آموزش به زنان برای مراجعه و تشخیص زودرس بیماری، کاهش مرگ‌ومیر و افزایش طول عمر بیماران برگزار شده است. چرا که میزان مرگ‌ومیر ناشی از بیماری در سال اول ابتلا بسیار پایین بوده و در پنج سال اول ۶۰ درصد افراد زنده می‌مانند.» به گفته وی، سن ابتلا به سرطان پستان بعد از ۴۵ سالگی است، درحالی‌که ابتلا به بیماری از ۱۶16 سالگی به بعد هم دیده شده است. موسوی ادامه داد: «اندازه توده سرطانی در بدخیمی و خوش‌خیمی آن اثری ندارد، ولیکن توده‌های بدخیم هرچه کوچک‌تر باشند، درمان موفقیت‌ آمیزتر خواهد بود. از سوی دیگر، تشخیص زودرس سرطان پستان در ۷۰ تا ۸۰ درصد موارد به برداشت پستان منجر نخواهد شد.» وی در خصوص اهداف برگزاری این جشنوارة عمومی گفت: «در این سه روز، پزشکان دوره‌دیده به زنان در گروه‌های ۲۰ نفره و به مدت ۲۰ دقیقه، از نظر نحوة معاینة پستان، تشخیص توده در معاینات ماهانه و مراقبت از پستان‌ها، آموزش می‌دهند و به سؤالات آنها پاسخ می‌دهند. ضمن اینکه پیش‌بینی می‌شود که ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر مراجعه کنند و آموزش‌های لازم به آنها داده شود.» در دومین روز جشنواره، در اقدامی نمادین، کودکان مبتلا به سرطان، با هوا کردن بادبادک‌ها، با مبتلایان به سرطان پستان اظهار همدردی کردند. سومین روز جشنواره نیز از خیرین مبارزه با سرطان پستان تجلیل شد و طی آن از آقایان مهندس کامرانی و علاء‌الدینی که در زمینة درمان بیماران بی‌بضاعت تلاش کرده و هزینه‌های درمان بیماران مبتلا به سرطان پستان را تقبل کرده بودند، قدردانی شد. شایان ذکر است: «در حاشیة این جشنوارة سه روزه، نمایشگاه لوازم خانگی برپا شده بود و لوازم برقی، تزیینی و... عرضه می‌شد و این امکان فراهم شده بود تا زنان، با مراجعه به مرکز آفرینش‌های فرهنگی‌ـ‌ هنری کودکان و نوجوانان، علاوه بر فراگیری آموزش‌های لازم برای پیشگیری از سرطان پستان، بتوانند اقلام مورد نیاز خود را خریداری کنند.

ختنه زنان (به عربی : ختان المرأة) عملی است که طی آن بخشی از آلت تناسلی زنانه به خصوص کلیتوریس و لبهای آن بریده میشود. این عمل که میل جنسی در زنان را تا حد بسیار بالایی نابود میکند، سابقا در میان اعراب بسیار متداول بوده است، اما امروزه نیز توسط گروه‌هایی از اعراب، بخصوص در شمال آفریقا مرسوم است. این عمل موافقان و مخالفین خود را دارد. جوامع غربی صریحاً موضع خود را در این باره اعلام کرده‌اند و این عمل را غیرانسانی و قرون وسطایی می‌دانند.

اگرچه که در حال حاضر هزاران محصول از کرمهای ویژه گرفته تا تمرینهای خاص، وجود دارند که ادعا می کنند می توانند سینه های شما را بزرگتر نمایند، اما باید به شما گفت که بهتر است بی جهت پول خود را خرج ننمایید. آنها کار نخواهند کرد. حقیقت این است که تنها یک راه برای بزرگتر کردن سینه ها وجود دارد ، جراحی بعضی از آمپولها نیز توان این مهم را دارند اما باز هم اینگونه تزریقها موقتی و تا زمان حدود یک ماه جوابگوست. گونه ای از جراحی ها هم با قرار دادن لایه ای اسفنجی زیر پوست سینه آن را تا یکسال نگه میدارد اما سپس جذب بدن خواهد شد. اکثر دکترها هم جراحی سینه رو قبل و حتی تا چندین سال بعد از ۱۸سالگی، انجام نخواهند داد و البته دلیل آن این است که بدن برای رشد احتیاج به زمان دارد و بعضی از افراد زمان بیشتری برای این مورد نیاز دارند .همه ماها زمانهایی رو بیاد داریم که در اون مواقع یک بخش از بدنمون برای ما جذاب نبوده است و یا بنظرما دارای اشکال بوده. بطور مثال مردها همیشه نگران سایز اندام جنسی خود هستند. آنها هم فکر می کنند اندام جنسی بزرگتر لذت بیشتری را به زن خواهد داد وگهگاه سعی در بزرگتر کردن آن نیز می کنند. تمام این احساسات بخش طبیعی از پروسه طبیعی رشد و هماهنگ شدن شما با تغییرات بدنتون می باشد. باید گفت زنهایی که دارای سینه هایی با سایز بزرگ نیزمی باشند نگرانی های خاص خود را دارند حتی بعضی از آنها احساس درد در ناحیه پشت و یا شانه های خود دارند و احساس میکنند که ایکاش سینه های کوچکتری داشتند. با این وجود اگر شما همچنان حس می کنید که سینه های شما مشکل دارند، بهتر است با یک دکتر و یا متخصص امور زنان مشاوره نمایید. احتمال دارد که وی شما رو مجدداٌ مطمئن نماید که پروسه رشد شما کاملاٌ طبیعی می باشد.

پرده بکارت یک غشاء نازک مخاطی است که به شکل های گوناگونی در ابتدای مدخل ورودی واژن قرار گرفته است و برای ورود به واژن حتماً باید از میان آن رد شد. در ابتدای تکامل جنینی دستگاه تناسلی قسمت خارجی واژن کاملا بسته است اما در ابتدای تولد این پرده از چند قسمت شکاف برداشته و باز میشود. در یک مطالعه در عربستان با معاینه ۳۴۵کودک دختر تازه متولد شده مشخص شد همه آنها دارای پرده بکارت بودند که ۶۰ درصد از نوع حلقوی و بقیه دارای دیگر اشکال متنوع بوده است. در کودک تازه متولد شده این پرده تحت تأثیر هورمونهای مادری ضخیم و صورتی رنگ و پر از چین و چروک است. تقریبا تا رسیدن به سن مدرسه کم و بیش این وضع ادامه دارد که در این زمان پرده به شکل ظریف و نازک شفاف تری در آمده است و در لمس کاملا حساس است. در هنگام بلوغ تحت اثر هورمونهای استروژن دوباره پرده به شکل ضخیم تر و تیره تری در می آید. اشکال مختلف این پرده مخاطی را به نام های هلالی، حلقوی و غیره نام گذاری کرده اند. بندرت ممکن است پرده بصورت کامل و بدون سوراخ باقی مانده باشد که در هنگام بلوغ (و تجمع خون قاعدگی و بروز درد و اسپاسم های شکمی) تشخیص داده و سوراخ میشود .در میان جانوران ظاهراً علاوه بر انسان، پرده بکارت در اسب ها، فیل ها، شامپانزه ها، وال ها، فک ها، لاماها، خوکچه های هندی و موش ها هم دیده شده است و از لحاظ عملکردی کارکرد خاصی ندارد. پرده بکارت ممکن است هنگام ورود هر جسم خارجی مثل انگشت، نوار بهداشتی، آلت و چیزهای دیگر آسیب ببیند. بدلیل نبود عروق خونی فراوان فرآیند بهبودی به سرعت دیگر بافت های بدن اتفاق نمی افتد. این پرده در هنگام زایمان واژینال بطور کامل از بین می رود. دختر خانمها پس از بلوغ، با کمی دقت میتوانند با معاینه دستگاه تناسلی خود روبروی آینه شکل و ظاهر آن را مشاهده کنند .هرچند پرده بکارت دارای عملکرد قابل توجهی در بدن انسان نیست اما در تمام اقوامی که به کنترل روابط جنسی زن قبل از ازدواج رسمی اهمیت میدهند نشانه قابل توجهی در اتفاق افتادن این گونه روابط است. امروزه بر خلاف گذشته متوجه شده اند که به اصطلاح ضریب حساسیت و اختصاصی بودن این آزمایش زیاد نیست. به معنای دیگر آسیب دیدن یا ندیدن پرده لزوماً به معنای دخول یا عدم دخول آلت نیست. همچنین آسیب آن همیشه با خون ریزی (بعنوان نشانه سنتی آسیب پرده همراه نیست) طبق بعضی آمار چیزی حدود ۵۰ تا ۶۰درصد از خانمها طی اولین نزدیکی خود متوجه خون ریزی ناشی از پاره شدن پرده بکارت نمیشوند (در۵ درصد موارد خونریزی آنقدر شدید یا طولانی مدت است که ممکن است نیاز به بستری فرد وجود داشته باشد). بدین ترتیب مفهوم بکارت (به معنای دست نخوردگی) ارتباط مستقلی از پرده بکارت پیدا میکند. به عبارت دیگر عدم مشاهده خونریزی هنگام نزدیکی لزوماً به معنای وجود قبلی نزدیکی نیست. اینکه عدم خون ریزی یا آسیب قبلی پرده ناشی از نزدیکی و دخول آلت بوده به معاینه دقیق فرد آشنا (با نشانه های نزدیکی) نیازمند است که امروزه بطور معمول در پزشکی قانونی صورت میگیرد.

پرده بکارت Hymen در اسطوره ها

در اسطوره های رومی و یونانی هایمنئوس Hymenaeus خدای ازدواج و جشن و پایکوبی است که اغلب بصورت جوانی با مشعلی در میان جشن عروسی نشان داده میشود. او فرزند آفرودیت و دیونزوس الهه و خدای زیبایی و شراب و برادر Priapus خدای زایش است. هومر در جای جای ایلیاد از او یاد کرده است و از هایمن در یکی دو نمایشنامه شکسپیر مثل نمایشنامه های "همانطور که شما دوست دارید" و "طوفان" نام برده شده است. البته هایمن همیشه هم خوش یمن نبوده است. در افسانه ها آمده است که اورفئوس و اوریدیس او را به جشن عروسی خود دعوت کردند و چون بوی دود مشعل او در فضا پیچید هر دو به گریه افتادند. نشانه ای که از یک اتفاق ناخوشایند در آینده خبر میداد.

دستگاه تناسلی زنان

رحم : رحم از یک کیسه ماهیچه ایی و تو خالی تشکیل شده که حدود ۵/۴ سانتی متر طول داره و وزن اون هم تقریبا ۸۰ گرم می باشدو به شکل مثلث یا گلابی پهن شده است که قسمت باریکتر اون بطرف پائین و انتهای پهن تر اون رو به بالا قرار گرفته که به اون تنه رحم می گن .رحم در بالای مجرای تناسلی (واژن)قرار گرفته و گردن اون در حدود یک سانتی متر در این مجرا داخل می شود.

تخمدان ها:غدد تناسلی و جنسی زن می باشد که عینا کار بیضه درمرد رو انجام می ده که دو عدد و به شکل یک تخم کبوتره و رنگ اون سفید مایل به خاکستریه .

مجرای تناسلی: مجرای تناسلی راهی ست که گردن رحم و در نتیجه خود رحم رو با خارج بدن مربوط می کنه و طول اون حدود ۵/۴ الی ۵سانتی متر می باشد ودر جلوی اون مثانه قرار گرفته و در عقب هم از طریق راهی به مقعد وصل می شه و وظیفه اون دریافت منی در هنگام مقاربت جنسی و رسوندن اون به رحم و همچنین خارج ساختن خون قاعدگی می باشد.پرده بکارت :در دختران باکره قسمت عمده مجرای تناسلی بوسیله پرده ایی بنام پرده بکارت مسدود است که غالبا درهنگام اولین مقاربت همراه با مقدار کمی خونریزی پاره می شه .این پرده در دختران به شکل های گوناگون از حیث اندازه مدخل ،شکل،ضخامت،استحکام جنس و ساختمان دیده می شه .چنانکه در عده ایی ممکن است حتی عمل جنسی (دخول)انجام گیرد بدون اینکه پرده بکارت از بین برود ویا به اندازه ایی محکم و با دوام باشد که از تیغه جراحی کمک بگیرند.بعضی حوادث هم می تونه باعث از بین رفتن پرده بکارت بشه و نداشتن پرده بکارت الزاما به معنی داشتن تجربه جنسی از سوی دختر نمی باشد.در مورد ارزش پرده بکارت و مسائل اخلاقی اون د رجای دیگه تحت عنوان اخلاق جنسی می نویسم .

اندام تناسلی خارجی : منظور از این اصطلاح عضو ظاهری و خارجی تناسلی هست که شامل دولبه، و هر لب از دو لایه پوست بوجود آمده .لایه خارجی ضخیم و مثل پوست سایر نقاط بدنه ولی لایه داخلی ظریف تر و از دو طرف بهم نزدیکتر می شن و روی اندامی رو که کلیتوریس نامیده می شه و به منزله آلت تناسلی در مرد هست می پوشونه.این عضو نقطه اصلی ایجاد تحریکات جنسی در زن به شمار می آ ید.